Tadeusz Hołuj

Tadeusz Hołuj (23 listopada 1916-23 października 1985) był polskim pisarzem, publicystą, dramaturgiem, aktorem i politykiem. Urodził się i zmarł w Krakowie. Uczył się w gimnazjum w Jaśle, a następnie studiował prawo i polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przed II wojną światową współredagował „Nasz Wyraz”. W 1939 roku uczestniczył w wojnie obronnej, a podczas okupacji był członkiem Związku Walki Zbrojnej. W 1942 roku został aresztowany i osadzony w Auschwitz, gdzie należał do Komitetu Naczelnego Grupy Bojowej Oświęcim. Do końca wojny przebywał w różnych obozach koncentracyjnych.

Po wojnie działał w Polskiej Partii Robotniczej, a następnie w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był posłem na Sejm PRL VI i VII kadencji oraz sekretarzem generalnym Międzynarodowego Komitetu Oświęcimskiego w latach 1957-1967. Współtworzył krakowski klub Kuźnica i działał w Związku Literatów Polskich oraz Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Debiutował tomami poezji „Dziewczyno, Płyniemy naprzód” i „Płonące ścieżki”, wydanymi w 1938 roku. Wśród jego utworów znalazły się powieść „Koniec naszego świata” i dramat „Dom pod Oświęcimiem”. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Na podstawie artykułu „Tadeusz Hołuj” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.