Ignacy Kruszewski

Ignacy Marceli Kruszewski urodził się 6 stycznia 1799 roku w Lusławicach. Był polskim oficerem, pułkownikiem Wojska Polskiego i generałem majorem armii belgijskiej. Kształcił się w Korpusie Kadetów w Kaliszu, a od 1820 roku służył w armii Królestwa Polskiego. Podczas powstania listopadowego pełnił funkcję adiutanta Naczelnego Wodza, dowodził 5 Pułkiem Ułanów, a następnie 3 Brygadą Jazdy. Po przekroczeniu granicy austriackiej wyemigrował i w 1832 roku wstąpił do służby belgijskiej.

W armii belgijskiej dowodził pułkiem strzelców konnych, a w 1842 roku objął dowództwo Brygady Ułanów. Po odejściu ze służby wrócił do kraju. W 1863 roku został mianowany przez Rząd Narodowy Naczelnym Wodzem sił powstańczych, lecz nie przyjął nominacji. Był członkiem Komitetu Obywatelskiego Galicji Wschodniej, a następnie został aresztowany przez Austriaków i wydalony z granic Austro-Węgier. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari oraz dwukrotnie belgijski Order Leopolda. Napisał „Pamiętniki z wojny 1830-31”, wydane w 1890 roku. Był związany z Jasłem. Zmarł 25 grudnia 1879 roku w Gogołowie.

Na podstawie artykułu „Ignacy Marceli Kruszewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.