Aleksander Oberc

Aleksander Oberc (ur. 29 marca 1910 w Jaśle, zm. 2 stycznia 1992 we Wrocławiu) był polskim księdzem rzymskokatolickim. Ukończył szkołę średnią w Jaśle, a następnie studiował teologię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1934 roku. Do 1944 roku pracował jako wikariusz w parafiach rejonu lwowskiego. Podczas II wojny światowej był kapelanem Armii Krajowej i pomagał w ukrywaniu oraz ratowaniu Żydów. W 1944 roku przybył do rodzinnego Jasła, gdzie został na krótko aresztowany przez Gestapo.

Od 1945 roku pracował w instytucjach kościelnych na Śląsku, między innymi w Bytomiu, Wrocławiu i Opolu. W Opolu kierował miejscowym Caritasem do jego nacjonalizacji w 1950 roku. Do 1956 roku był szykanowany przez władze komunistyczne i często zmieniał miejsce pobytu; na krótko aresztowało go także UB. Od 1956 roku mieszkał i pracował we Wrocławiu. Do 1967 roku pracował głównie w kurii wrocławskiej, a następnie był proboszczem parafii św. Michała Archanioła na Muchoborze Wielkim. Funkcję tę pełnił do przejścia na emeryturę w 1987 roku. Został pochowany na wrocławskim cmentarzu św. Wawrzyńca. Jego braćmi byli profesorowie geologii Andrzej i Józef Oberc, a bratankiem geofizyk Paweł Oberc.

Na podstawie artykułu „Aleksander Oberc” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.